Een ijsvogel in Amsterdam

Vorige week zag ik voor het eerst in mijn leven een ijsvogel. In Amsterdam nota bene. Deze vogel voelt zo zeldzaam als die lawaaierige groene parkieten in Amsterdam zouden moeten zijn. Terwijl ik aan het water aan een wijntje zat te nippen spotte ik de razendsnelle vlieger. Eerst zag ik zijn oranje borst, terwijl ik in mijn beperkte mentale vogelencyclopedie probeerde na te gaan wat er voorbij kwam vliegen. Een roodborstje, waarschijnlijk. Maar hij werd omgeven door een felblauw licht en was groter van formaat. Kon het echt? schoot het door me heen. Zie ik het wel goed? Warempel, een ijsvogel!

Een paar tellen lang kon ik van verbazing niets uitbrengen. Jaren geleden had ik de hoop al opgegeven dat ik deze voortreffelijke visser nog zou zien. In mijn geboortedorp leek hij te broeden en regelmatig kwamen er geluiden van buurtbewoners dat ze ‘m aan de slootkant gezien hadden, maar mijn moeder en ik waren nooit één van die gelukkigen. Toen ik naar de stad verhuisde was mijn enige aanblik van de blauwe verschijning een achtergrond op het bureaublad van mijn computer – afgewisseld met een roodborstje of een ander tuinvogeltje.

De specht die ik een maand geleden aan de rand van een Drents bos in een boom zag timmeren, had een vooraankondiging moeten zijn. De eerste (bonte) specht die ik ooit zag, met zijn opvallende rode achterwerk die sterk afsteekt tegen alles om hem heen en zijn ritmische tromgeroffel die het hele bos deed opkijken, bleek mijn primeur van dit jaar.

Een paar maanden geleden vertelde mijn broer me dat er in Amsterdam-Noord ijsvogels broeden. Leuk hoor, maar dan zou ik ze waarschijnlijk nooit zien. Ik vroeg wel naar een exacte locatie maar wist best dat ik er niet opuit zou trekken met volledige uitrusting en de vogel zou gaan spotten. Ik dacht er regelmatig aan, maar bezocht de vermoedelijke broedplek niet.

Zonder verwachtingen werd mijn verborgen geduld toch beloond. Een paar seconden lang volgde ik de ijsvogel in zijn vlucht en bewonderde zijn snelheid. Het schijnt overigens dat er honderden ijsvogels broeden in Amsterdam, dus zo pessimistisch had ik niet hoeven zijn. Dus, wat is de volgende soort die zich aan mij laat zien?


Afbeelding van Pexels via Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Een bezoek aan twee evangelische kerken in Antwerpen

Terwijl het aantal kerkgangers in België daalt, groeit het aantal migrantenkerken gestaag. In Groot-Antwerpen zijn momenteel 165 buitenlandse evangelische kerken, waarvan ongeveer 16 in het district Merksem. Twee van deze gemeenschappen die iedere zondag samenkomen zijn de Faith Foundation en de Presbyterian Church of Cameroon, die ik een bezoek bracht. Rond 11 uur parkeert een […]

Read More

Een rookmelder in ons hoofd

Angst houdt je in leven. Dat wisten onze voorouders al. Ouders zeggen dus best tegen hun kind: “Ik begrijp dat je bang bent, maar je gaat het toch doen,” in plaats van “Wees maar niet bang”. Bang zijn is namelijk een natuurlijke reactie. Het is goed dat we dingen eng vinden. Maar wat gebeurt er in ons lichaam […]

Read More

Zouden religies de planeet kunnen redden?

De secularisering van maatschappijen zou funest kunnen zijn voor de planeet. Ik ben niet religieus, en weet ook niet genoeg van religies af om grote conclusies te trekken over de rol van religie en het omgaan met de planeet, maar dat de planeet onder secularisatie lijdt, geloof ik wel. Onlangs las ik een artikel van oud-collega […]

Read More